Bardzo trudne jest odpowiednie wychowywanie dziecka. Dziecko przymuszane do wykonywania jakiejś czynności, spowoduje to, że stanie się być może zawodowcem w jakiejś dziedzinie, ale z pewnością nie będzie ono szczęśliwe. Niespełnione, młodzieńcze ambicje rodzica powodują to, że chciałby widzieć swoje dziecko w takiej, a nie innej działalności. Tymczasem dziecko wcale nie musi chcieć tak postępować. Zamiast tenisa, może woleć pływanie, zamiast siatkówki, balet itp. Trzeba zatem być otwartym na indywidualne potrzeby małego członka rodziny. Ważna jest zatem umiejętna obserwacja jego zachowań, a potem odpowiednie pokierowanie w celu jak najlepszego rozwinięcia jego umiejętności. A nawet patrzenie przez pryzmat innego dziecka, które już się posiada, nie jest dobre. To, że jedno będzie wychowane na pozór identycznie tak jak drugie, wcale nie spowoduje identycznych rezultatów wychowawczych. Dlatego tak ważna jest intuicja, jak i ocena sytuacji i twarda ręka w podejmowaniu decyzji. A wszystko po to, by dobrze ukierunkowane w dzieciństwie dziecko miało poczucie własnej wartości, kierowało się w życiu świadomymi osądami i wybierało to, co najlepsze. Tym sposobem postępowania wybierze potem odpowiednie dla siebie studia i obierze odpowiedni kierunek kariery. I będzie wdzięczne rodzicom za pokazanie odpowiedniej drogi, ale jeśli jego wybory będą całkowicie różne od tego, co narzucali mu wcześniej rodzice, nie trzeba będzie się dziwić, że będzie miał o to do nich przez długi czas żal i pretensje. Wiedza przekazana przez rodziców i przykład, jaki dają swoim pociechom przez swoje zachowanie jest bardzo cenna. Na pewno każdy po chwili zastanowienia potrafić będzie wskazać całą listę rzeczy, którą nauczył się od rodziców i odziedziczył po nich w spadku intelektualnym. Dlatego właśnie wychowanie jest tak ważne. To, w jakim środowisku człowiek dorasta spowoduje potem to, jakie środowisko będzie kształtował wokół siebie. A przecież środowisko rodziny jest tym pierwszym i najważniejszym.