Wchodząc w dorosłe życie często spotkać można na swojej drodze wiele rozczarowań. Największym zaskoczeniem może być to, jaka niesprawiedliwość często czyha na człowieka. Większość osób, dorastając pod opieką rodziców, niemalże pod parasolem ochronnym, zaskakuje się tym, jak czasem ciężko w życiu sobie poradzić. I nie chodzi tylko o dostanie dobrej posady, czy mieszkanie w wygodnym i przestronnym domu. Często chodzi o całokształt samopoczucia w społeczeństwie. O wielkość zarobków, satysfakcję zawodową, możliwość rozwoju. O zadowalające kontakty międzyludzkie. O to, by tak zaplanować życie, by w odpowiednim momencie założyć rodzinę, postarać się o dzieci w takim wieku, żeby ich pojawienie się na świecie było bezpieczne i dla nich, i dla matki. Wszystko wiąże się nierozłącznie z posiadaniem funduszy, bez których często realizacja marzeń i planów jest po prostu niemożliwa. Całość tworzy zamknięte koło, do którego wchodzić trzeba z dobrymi podstawami (wykształcenie). Inaczej trudno będzie zaspokoić swoje wszystkie potrzeby, zarówno niższego, jak i wyższego rzędu. To zdobyte kwalifikacje zawodowe często pozwalają na lepszy tryb życia. Można liczyć się z lepszą ofertą pracy, a co za tym idzie, z awansem i wszystkimi wcześniej wspomnianymi udogodnieniami. Mogłoby się wydawać, że bycie tzw. wzorowym uczniem zapewni człowiekowi dobre życie. Że wystarczy wystartować w konkursie, zawodach itp. a to da nam przepustkę do lepszej przyszłości. To są jednak półśrodki, samo zdobywanie ocen czy dyplomów nie może być celem samym w sobie. Należy umieć wyciągać odpowiednie wnioski na przyszłe problemy, które czają się na każdego człowieka i prędzej czy później spotkają go na swojej drodze w jego dorosłym życiu. Dlatego ważne jest, aby umiejętnie pokierować swoim życiem i życiem ewentualnych następców pokoleniowych. Człowiek uczy się na błędach i przed tymi błędami chce zawsze uchronić drugą osobę. Trudne jest umiejętne zachowanie umiaru i równowagi w sposobie wychowania i spędzaniu życia.